Temu verkoopt elke dag duizenden textielreferenties tegen prijzen die elke Europese concurrentie tart. Achter deze commerciële mechaniek schuilt een productieproces dat geconcentreerd is in China en de platform zonder onderbreking van stroom voorziet. Begrijpen waar en hoe deze kleding wordt gemaakt, vereist het teruggaan naar een opzettelijk ondoorzichtig circuit, dat de nieuwe Europese regelgeving pas begint te verhelderen.
Industriële model van Temu: een productie zonder voorraad aangestuurd vanuit China
Temu werkt op een marktplaatsmodel, geen fabrikant. Het platform, eigendom van PDD Holdings (ook moederbedrijf van Pinduoduo), verbindt derde verkopers, voornamelijk Chinees, met kopers van over de hele wereld. Het heeft geen fabriek of naaiatelier.
Aanrader : Hoe succesvol kleding in te kopen en een tweede leven aan uw garderobe te geven
Het mechanisme is gebaseerd op een zogenaamde “made-to-order” logica: de leveranciers lanceren kleine series, testen de vraag via browse- en verkoopdata, en verhogen vervolgens de productie van de referenties die goed verkopen. Deze werkwijze minimaliseert onverkochte voorraden, maar vereist ateliers die in staat zijn om hun productielijnen binnen enkele dagen aan te passen.
De provincies Guangdong en Fujian concentreren een meerderheid van de textiele leveranciers die op het platform zijn geregistreerd. Deze regio’s hebben een dichte industriële structuur, waar grote fabrieken en kleine naaiateliers naast elkaar bestaan. Eenzelfde kledingstuk kan zijn stof in de ene provincie geweven krijgen, in een andere worden geverfd en in een derde worden samengesteld. Wat betreft de fabricage van Temu-kleding, maakt deze geografische spreiding het bijzonder moeilijk om de traceerbaarheid voor een eindkoper vast te stellen.
Verder lezen : De geheimen van de privé- en gezinsleven van Élodie Huchard onthuld
Sociale audits en arbeidsomstandigheden in textielateliers
Sinds de onder toezichtstelling van PDD Holdings door het U.S. House Select Committee on the CCP eind 2023, is de druk op de arbeidsomstandigheden toegenomen. Volgens de sectorrapporten van China Labor Watch gepubliceerd in 2024, hebben verschillende Chinese leveranciers van fast-fashion aangegeven vaker en beter gedocumenteerde verzoeken voor sociale audits te ontvangen dan voorheen, met betrekking tot overuren en de leeftijd van de werknemers.
Deze audits worden echter nog steeds besteld en gefinancierd door de platforms zelf of door de leveranciers, wat een structureel probleem van onafhankelijkheid met zich meebrengt. De feedback uit het veld varieert hierover: sommige ateliers beschrijven inspecties die regelmatig zijn geworden, terwijl anderen melden nooit gecontroleerd te zijn.
De kwestie van overuren illustreert deze spanning goed. In de kledingsector van Guangdong dwingen de tempo’s die door het model van snelle bevoorrading worden opgelegd, arbeiders regelmatig om de wettelijke grenzen van arbeidstijd te overschrijden. Het verschil tussen de getoonde certificeringen en de realiteit in de ateliers vormt een blinde vlek die de huidige audits niet volledig opvullen.
Europese regelgeving en textieltraceerbaarheid: wat de DSA en de CSDDD veranderen
Het Europese regelgevingskader is sinds 2024 aanzienlijk veranderd. Twee teksten wijzigen rechtstreeks de verplichtingen van platforms zoals Temu:
- De Digital Services Act (DSA), volledig van toepassing sinds februari 2024 voor zeer grote online platforms, legt verplichtingen op tot transparantie over de verkopers en de geregistreerde producten. De DGCCRF in Frankrijk en de Bundesnetzagentur in Duitsland hebben onderzoeken gestart naar de traceerbaarheid van textiel dat via deze marktplaatsen wordt verkocht.
- De Corporate Sustainability Due Diligence Directive (CSDDD), aangenomen in de Raad in maart 2024, richt zich op de toeleveringsketens van risicovolle sectoren, waaronder textiel. Het zal bedrijven verplichten om schendingen van mensenrechten en het milieu in hun gehele waardeketen te identificeren en te voorkomen.
- Het voorstel voor een Europese verordening over de ecodesign van duurzame producten voorziet op termijn in een digitaal paspoort voor textiel, waarmee de oorsprong van de materialen, de productielocaties en de toegepaste chemische behandelingen kunnen worden herleid.
Voor Temu vertegenwoordigen deze teksten een nieuwe beperking. Het platform zal ofwel van zijn leveranciers verificabele traceerbaarheidsgegevens moeten eisen, ofwel het risico lopen op sancties op de Europese markt. De beschikbare gegevens stellen nog niet in staat om het werkelijke niveau van naleving te meten.
Concreet de beperkingen van de huidige traceerbaarheid
Het is in de meeste gevallen onmogelijk voor de consument om precies de fabriek te identificeren die een t-shirt heeft genaaid dat op Temu is gekocht. De productinformatie vermeldt zelden de fabrikant. Wanneer een land van oorsprong wordt aangegeven, verwijst dit vaak naar de verzendlocatie (een consolidatiecentrum), niet naar de productielocatie.
Het digitale textielpaspoort zou de situatie kunnen veranderen, maar de effectieve uitvoering ervan wordt niet voor enkele jaren verwacht. Tot die tijd moet de Europese koper het doen met fragmentarische informatie.
Kwaliteit van Temu-kleding: wat de feedback en tests onthullen
De lage prijs van Temu roept logisch de vraag op naar de kwaliteit van de geleverde producten. Op forums en in consumentenfeedback komen twee vaststellingen regelmatig terug.
De gebruikte stoffen zijn vaak lichte synthetische mengsels (polyester, elastaan). De houdbaarheid na het wassen en de stevigheid van de naden variëren sterk van verkoper tot verkoper, zelfs voor visueel identieke artikelen. Eenzelfde model kan uit twee verschillende ateliers komen afhankelijk van de besteldatum, wat de kwaliteitsverschillen verklaart die door kopers worden gerapporteerd.
Bepaalde categorieën basisproducten (eenvoudige t-shirts, eenvoudige accessoires) bieden een redelijke verhouding tussen de betaalde prijs en het verkregen gebruik. Het probleem doet zich meer voor bij gestructureerde stukken (jassen, slim fit broeken) waar de snit en afwerking de besparingen op de productie verraden.
De wereldwijde textielsector produceert elk jaar enorme volumes goedkope kleding. Temu heeft dit model niet uitgevonden, maar het platform heeft het toegankelijk gemaakt op een ongekende schaal door directe verkoop vanuit de fabriek.
De Europese regulatoire druk is vandaag de meest concrete hefboom om meer transparantie te dwingen over de locaties en de productieomstandigheden. Het digitale textielpaspoort, als het binnen de verwachte termijnen wordt gerealiseerd, zal het eerste hulpmiddel zijn waarmee consumenten zelf kunnen verifiëren wat de platforms beweren.